Pffff...

En eindelijk is het dan 09-09-09. De datum waar ik al een tijdje naar uitkeek, maar ook steeds zenuwachtiger voor werd. Mijn eerste bruidstaartopdracht! Ik had vantevoren een planning gemaakt (jaja, als het moet kan ik het wel...) en me daar ook redelijk aan gehouden. Maandagavond ben ik begonnen met het maken van de bovenkantjes voor de cupcakes. Het bruidspaar had 55 cc's besteld en nog zeven cc's voor de aanwezige kinderen. Dat nam iets meer tijd in beslag dan ik had verwacht, maar ze waren af toen ik naar bed ging. So far so good! Dinsdagavond de drie taarten (25 cm, 20 cm en 15 cm) gebakken en de bedoeling was om ze ook te vullen en te bekleden. Ik had goede bakpannen bij Vivian gehuurd en die werken echt perfect! Mooie hoge taarten en strakke zijkanten, heel handig voor het afsmeren en bekleden. Maar helaas ging het bekleden van de 15 cm niet zonder slag of stoot en scheurde mijn fondant aan alle kanten...waarschijnlijk grotendeels te danken aan het warme weer. Dus heb ik de fondant er maar weer afgehaald (en in de prullenbak gedonderd...) en ben ik vol goede moed opnieuw begonnen. Gelukkig ging het de tweede keer wel goed. Alleen werd het natuurlijk almaar later en later en uiteindelijk heb ik de grootste vorm niet meer bekleed, die is om half twee 's nachts de koelkast in gegaan, toen vond ik het wel mooi geweest. Maar dat hield natuurlijk wel in dat ik vandaag iets meer werk had. Het was een beetje een race tegen de klok, maar uiteindelijk heb ik gewonnen! En nu denk je natuurlijk eind goed al goed.....maar nee, hij moest nog naar Almelo vervoerd worden, wat een stress! Mijn moeder reed (heeeeel voorzichtig) en ik had de taart op mijn knieën. Onderweg werden we ingehaald door een vrachtwagen (ja, zo langzaam reden we) en de chaauffeur keek bij ons naar binnen en stak zijn duim omhoog toen hij de taart zag, dat was wel grappig. En gelukkig heeft de taart de rit overleeft. Helaas was het bruidspaar nog niet op de locatie en mocht ik alles alleen even snel afgeven in de keuken, binnen vijf minuten stonden we weer buiten. Dus nu is het afwachten wat het bruidspaar er van vond, ik hoop dat ik van de week een berichtje van hun krijg. Ondertussen kan ik weer rustig ademhalen en mijn achterstallige mails, krabbels en natuurlijk mijn blog bijwerken.