Selamat makan!

Oftewel "Eet smakelijk" in het indonesisch. Gisteren was het nl weer zover, ons thema-etentje met vrienden. Zo'n twee jaar geleden hebben we met onze vriendengroep, bestaande uit vier stellen, besloten om eens in de paar maand bij elkaar te gaan eten. Het idee was om dat in de stijl van een bepaald land te gaan doen. Degene die aan de beurt is kookt gerechten uit dat land, kleedt zijn huis (een beetje) aan in die stijl en iedereen komt (in meer of mindere mate) gekleed als een inwoner van dat land. In het begin prikten we een land op een ronddraaiende globe, maar dat leverde soms landen op waar je niet zoveel mee kon, en negen van de tien keer beland je in een oceaan... Daarom hebben we de laatste paar keer allemaal een land op een briefje geschreven, die gaan dan allemaal in een pot en er wordt er eentje uitgetrokken. Zo hebben we al Marokko, Amerika, Australië, Oekraïne, Kroatië en Suriname gehad. En gisteren was de beurt dus aan ons om Indonesisch te koken. We hadden vantevoren de recepten uitgezocht via internet, maar het koken moest dus allemaal op de zaterdag gebeuren. Voor twee gerechten had ik vrijdag alles al in huis gehaald, zodat ik op tijd kon beginnen terwijl Wouter de boodschappen deed voor de overige recepten. Ik heb zelf vanaf een uur of twaalf tot vier uur in de keuken gestaan, daarna heeft Wouter het stokje overgenomen en is hij eigenlijk nog wel tot half zeven aan het koken geweest. Het was allemaal heel bewerkelijk, maar wel heel leuk om te doen. Ik ben 's middags nog even de stad in gefietst om wat waxinelichtjes en bloemen te halen om de tafel een beetje leuk aan te kunnen kleden en om de entree buiten leuk te verlichten. We begonnen vrij laat, omdat Marleen helaas niet van haar late dienst af had kunnen komen, maar alle gerechten waren goed gelukt en we hebben heerlijk gegeten met elkaar. Het was een gezellige en geslaagde avond. De volgende keer zijn Petra en Dennis aan de beurt en krijgen we Japans voorgeschoteld, ik zal mijn Kimono vast uit de kast halen...

Ik heb trouwens zaterdagmorgen ook nog een Pipitaartje afgeleverd waar ik wel trots op was, dus ook daarvan nog even een fotootje.

Herfst

Ik mocht voor vandaag een taartje maken voor de buurvrouw van mijn ouders. Ze is morgen jarig, de eerste dag van de herfst en wilde graag een taartje met dat thema. Ik mocht helemaal zelf weten wat ik ging maken, dat vind ik toch altijd wel erg leuk. Ik heb me dan ook helemaal kunnen uitleven en heb de laatste dagen lekker zitten fröbelen. En ik moet eerlijk zeggen dat ik er stiekem wel een beetje trots op ben...

Kip, ik heb je!

Ik snuffel geregeld rond op andere blogs, op die manier ben ik ook met mijn eigen blog begonnen. Ik vond het zo leuk wat anderen deden, dat wilde ik ook. Zo stuitte ik laatst, terwijl ik op een amerikaans blog aan het lezen was, op dit boek.

Ik heb het meteen gereserveerd bij de bieb en een paar weken later had ik het in huis. Het staat vol met leuke zelfmaakideeën die kinderen heel makkelijk zelf kunnen uitvoeren. Mijn jongens zijn voor sommige dingen al wel iets te oud, maar als Nina een paar jaar ouder is kan ze lekker aan het fröbelen. Ik ben zelf meteen begonnen met een kip, die zag er zo leuk, maar vooral ook simpel uit, en dat was hij ook. Ik was in een uurtje klaar. In het boek hebben ze hem gevuld met gedroogde linzen of erwten, omdat het dan een jongleerzakje wordt. Ik heb hem gewoon gevuld met zachte vulling, zodat het een knuffel wordt. Als ik een boek als dit doorblader krijg ik meteen weer allerlei ideeën om zelf te maken, helaas ontbreekt vaak de tijd. Maar misschien, nu met de herfst in aantocht, kruip ik wel weer af en toe achter de naaimachine of neem ik de verfkwast ter hand, ik heb er zin in!

Pffff...

En eindelijk is het dan 09-09-09. De datum waar ik al een tijdje naar uitkeek, maar ook steeds zenuwachtiger voor werd. Mijn eerste bruidstaartopdracht! Ik had vantevoren een planning gemaakt (jaja, als het moet kan ik het wel...) en me daar ook redelijk aan gehouden. Maandagavond ben ik begonnen met het maken van de bovenkantjes voor de cupcakes. Het bruidspaar had 55 cc's besteld en nog zeven cc's voor de aanwezige kinderen. Dat nam iets meer tijd in beslag dan ik had verwacht, maar ze waren af toen ik naar bed ging. So far so good! Dinsdagavond de drie taarten (25 cm, 20 cm en 15 cm) gebakken en de bedoeling was om ze ook te vullen en te bekleden. Ik had goede bakpannen bij Vivian gehuurd en die werken echt perfect! Mooie hoge taarten en strakke zijkanten, heel handig voor het afsmeren en bekleden. Maar helaas ging het bekleden van de 15 cm niet zonder slag of stoot en scheurde mijn fondant aan alle kanten...waarschijnlijk grotendeels te danken aan het warme weer. Dus heb ik de fondant er maar weer afgehaald (en in de prullenbak gedonderd...) en ben ik vol goede moed opnieuw begonnen. Gelukkig ging het de tweede keer wel goed. Alleen werd het natuurlijk almaar later en later en uiteindelijk heb ik de grootste vorm niet meer bekleed, die is om half twee 's nachts de koelkast in gegaan, toen vond ik het wel mooi geweest. Maar dat hield natuurlijk wel in dat ik vandaag iets meer werk had. Het was een beetje een race tegen de klok, maar uiteindelijk heb ik gewonnen! En nu denk je natuurlijk eind goed al goed.....maar nee, hij moest nog naar Almelo vervoerd worden, wat een stress! Mijn moeder reed (heeeeel voorzichtig) en ik had de taart op mijn knieën. Onderweg werden we ingehaald door een vrachtwagen (ja, zo langzaam reden we) en de chaauffeur keek bij ons naar binnen en stak zijn duim omhoog toen hij de taart zag, dat was wel grappig. En gelukkig heeft de taart de rit overleeft. Helaas was het bruidspaar nog niet op de locatie en mocht ik alles alleen even snel afgeven in de keuken, binnen vijf minuten stonden we weer buiten. Dus nu is het afwachten wat het bruidspaar er van vond, ik hoop dat ik van de week een berichtje van hun krijg. Ondertussen kan ik weer rustig ademhalen en mijn achterstallige mails, krabbels en natuurlijk mijn blog bijwerken.

Drama queen

En dat bedoel ik letterlijk! Pfff, wat een gedoe zo'n barbietaart, daar heb ik me wel een beetje op verkeken. Ik dacht als ik een gewone taart kan bekleden, dan moet een barbie toch ook wel lukken....nou, nee dus. Op een gegeven moment werd het echt een race tegen de klok en ze is dan ook niet helemaal zo geworden als ik in gedachten had, maar ze was gelukkig nog wel op tijd af. En de ontvangster was er gelukkig helemaal happy mee en daar gaat het tenslotte om. Ik heb haar wel gezegd dat ze niet alleen mijn eerste maar misschien ook wel mijn laatste barbietaart had gekregen. Als (let op, ik zeg ALS) ik er ooit nog een keer eentje maak, dan krijgt de dame in kwestie in ieder geval geen plooien in de rok. Lange, rechte rokken zijn helemaal in de mode, heb ik me laten vertellen en laat mij dat nou net heel goed uitkomen.